Browsing by Author "Spies, Lina"
Now showing 1 - 5 of 5
Results Per Page
Sort Options
- ItemEster : vroulike durf binne'n manlike bestel(AOSIS OpenJournals, 2011-04) Spies, LinaIn this article, the Book of Esther was interpreted in a way that was clearly not intended by the author. The article aimed to specifically concentrate on the motives and character traits of the personas, as revealed by their actions. The splendour and pomp of Ahasuerus’s banquet reveals his ostentatious nature that Vasthi distances herself from. In spite of the apparent humiliation of losing her position as queen, she retains her dignity as a woman. Esther, on the other hand, deals with the king’s appetite for pleasure by pleasing him with her sexual wiles and sumptuous meals. The royal power that she subsequently gains enables her to save her people from extinction. The male personas are shown up by their female counterparts as being obsessed by power and status. In a fierce political struggle, Haman is brought to a fall and Mordechai, a Diaspora Jew who risks his Jewishness for his ambition, replaces him as vice-roy of Persia. God’s absence in the Book of Esther is explained in that God might perhaps speak through the weak, the insignificant and the humiliated or that God withdraws in silence from the political schemes of those in power.
- ItemPoem : dedicated to Andries G. van Aarde by Lina Spies(AOSIS Publishing, 2011-04) Spies, LinaEnglish translation by Yolanda Dreyer of Lina Spies’ poem Ontdaan, dedicated to Andries van Aarde, and published in Tydelose gety , Protea Boekhuis, Pretoria, pp. 68−69, 2010; with ermission by poet and publisher.
- ItemSpiritualiteit en poesie : om te ontmoet en te soek(AOSIS Publishing, 2012-05-24) Spies, LinaThis article represents a commemoration lecture in honour of Professor Andries van Aarde. In the article, Lina Spies, emerita professor in the Department of Afrikaans and Dutch at the University of Stellenbosch, an eminent Afrikaans poet, recounts her spiritual journey as seeker. Spies views her emerging religiosity as the result of her encounters in real life and in poetry. The poem as encounter serves as a dynamic occurrence in which one both searches and finds. The poetry of secular poets like Pablo Neruda receives a religious dimension when they give expression to the ‘vastness of the universe’ as Neruda does in his poem La poesíe (translated as Poetry). For the literary-theoretical foundation of her argument, Spies employs the insights of Camille Paglia, professor of Humanities and Media Studies at The University of Arts in Philadelphia, as especially found in the introduction to her book, Break, blow, burn. Spies’ article focuses on the author’s spirituality as witnessed in her poems and in her translation of the diary of the Holocaust victim, Anne Frank. This spirituality is eschewed from Christian orthodoxy, on the one hand, and simultaneously influenced by the novels of the American-Jewish writer Chaim Potok, which evoked her interest in the American Jewish society and also made her conscious of the Jewishness of Jesus. The author’s spiritual journey of meeting and seeking reaches a peak in her poem Ontdaan (translated as Unsettled), on her reading of Andries van Aarde’s book Fatherless in Galilee: Jesus as child of God.
- ItemVan Calvinisme tot Romantiek : die invloed van die Bybel op die skrywerskap van Hennie Aucamp(LitNet, 2016-07-22) Spies, LinaHierdie artikel is die resultaat van my belangstelling in die neerslag van die Bybel en die godsdiens in die Afrikaanse letterkunde en spesifiek in die werk van Hennie Aucamp. Aucamp se omvattende oeuvre sluit sy groot kortverhaaloeuvre in, sy kabaret- en liedtekste, sy dagboeke en memoires. In sy memoires in In die vroegte (2003) skryf hy oor die sentrale rol van die Bybel en huisgodsdiens in die tipiese Afrikanergesin waarbinne hy grootgeword het. Ek bepaal my hoofsaaklik by Aucamp se kortverhaaloeuvre. In dié verband bespreek ek twee verhale uit sy debuut, Een somermiddag, waarin sy alter ego, die kind Wimpie, se skuld- en sondebesef ’n spelbederwer is. Twee personasies verteenwoordig in sy tweede bundel, Spitsuur, die buitestander wat breek met die tradisionele godsdiens van die Afrikanergemeenskap (“Au claire de la lune”) en die ek-spreker as reisiger (“My tante wat in Chelsea woon”), wat die voorloper is van die reisende romantikus en van die prominente romantiese en dekadente argetipes in Aucamp se latere werk. Hierdie argetipes is teenpole van die Bybelsgevormde Stormbergse boere in Aucamp se werk wat hy herskep as geesverwante van die wyse manne van Spreuke en Prediker. Waar Aucamp in sy memoires die lewensgevoel in sy kabaret- en liedtekste toeskryf aan die invloed van Prediker en ’n verband lê tussen die Prediker en Eugène Marais, kom ek tot die gevolgtrekking dat Aucamp se dekadentistiese sinisme inderdaad aansluit by die lewensgevoel van die digter van Prediker en van Eugène Marais. By nadere ondersoek blyk egter dat Aucamp se identifikasie van Marais se “”Skoppensboer” met Pred. 12 nie klop nie. Aucamp se dekadentisme eggo Marais se hedonisme, maar het in wese niks meer te doen met Prediker nie. In Kommerkrale, Aucamp se “ABC-leerboek”, tree Jesus ons drie keer tegemoet as ’n ontluisterde Jesus in tekste wat slegs vae assosiasies met die oorspronklike tekste het. Die Bybel kon vir Aucamp se skrywerskap groter moontlikhede gebied het as hy dit ontgin het aan die hand van insigte van prominente Bybelwetenskaplikes. Dit het wel verhale van blywende betekenis in sy kortverhaaloeuvre gegenereer, sy woordmeesterskap gesmee en neerslag gevind in sy memoires wat daarvan ’n boeiende leeservaring maak.
- ItemDie vleesgeworde Woord by Martinus Nijhoff en D.J. Opperman(LitNet, 2018) Spies, LinaDie sterkste kulturele verbintenis tussen Martinus Nijhoff (1894–1953) en D.J. Opperman (1914–1985) is die Calvinisme, die geloofstradisie waarbinne albei grootgeword het en waarbinne die Bybel die sentrale plek inneem. Beide digters se gerigtheid op die woord gaan terug op God wat skep deur die woord (Gen. 1:1–3) en op die Johannes-evangelie: “In die begin was die Woord, en die Woord was by God, en die Woord was God […] En die Woord het vlees geword en onder ons gewoon” (Joh. 1:1, 14). Wanneer die digter sy persoonlike ontroering onderwerp aan die vormlike eise wat die gedig daaraan stel, word die woord vlees; gee dit op konkrete wyse uitdrukking aan die algemeen-menslike en bly nie steek in abstrakte mymeringe of emosies nie. Vir sowel Nijhoff as Opperman moet die gedig los kom van sy maker en outonoom wees. Die digter bereik die sterkste mate van outonomie in die gedig deur hom te identifiseer met ’n personasie buite homself wat voortkom uit die magnetiese aangetrokkenheid van vlees tot vlees. In Nijhoff se oeuvre is daar ’n merkbare groei van die vers met ’n nog belydende inslag na ’n vers waarin die vormlike steeds sterker in beheer is van die inhoud tot die suiwer beeldende gedig. Opperman skryf vanaf sy debuut beeldende verse – uit sy natuurlike aanleg en om homself te distansieer van die belydenispoësie van sy voorgangers, die Dertigers. Die digter wat T.S. Eliot se “objective correlative” vind, se woord word vlees in die poësie van Nijhoff en Opperman. Opperman gebruik in sy kritiese geskrifte en sy digterskapsgedigte nie die beeld van die vleesgeworde woord nie, terwyl Nijhoff dit herhaaldelik doen in sy poëtikale kortverhaal-essay “De pen op papier” sowel as in sy gedig “Het steenen kindje”. Die metafoor vir die geslaagde gedig as vleesgeworde woord is egter net so geldig vir Opperman se poëtika as vir Nijhoff s’n. Die woord wat vlees word, gee nie net sin aan die ooreenstemmende poëtikas van Nijhoff en Opperman nie, maar ook aan die Woord as vlees soos dit uitdrukking vind in hulle religieuse gedigte. ’n Ruim ondogmatiese verstaan van die Bybel vind by albei neerslag in ’n werklikheidsreligie. Die vorming van dié werklikheidsreligie en absoluut eie geloofsbelydenis verskil egter wesenlik by die twee digters: by Nijhoff is dit Nuwe Testamenties en by Opperman Ou Testamenties. Die geïnkarneerde God as die gekruisigde Jesus vind by Nijhoff gestalte in teenstelling met die skeppende en verbondsgod by Opperman. Uit die aard van my ondersoek illustreer ek die ontwikkelende digterskap van Nijhoff en Opperman aan die hand van die religieuse gedigte in hulle oeuvres waaraan hulle ooreenstemmende poëtika ten grondslag lê. Waarop ek wil wys, is dat dié eenderse poëtika op verskillende wyses in hulle poësie gemanifesteer word. Opperman neem die gestalte van “die ander” aan en verleen deur dié gestalte aan sy eie dade en denke uitdrukking. Nijhoff kom as ’n ek-spreker aan die woord en gee gestalte aan die “ander” deur wat hy van hom veronderstel eerder as weet. Hy projekteer sy eie innerlike in “die ander”. Deurdat sy ek-spreker fokus op ’n gestalte teenoor hom, skryf hy nie ’n belydenisgedig nie, maar ’n beeldende gedig. Die werkwyse kom die sterkste tot uitdrukking in Nijhoff se gedig “Awater”, waarby ek uitvoerig stilstaan, veral ook omdat daarin drie Ou Testamentiese profete figureer: Noag, Jona en Moses; gestaltes met wie Opperman hom in van sy prominentste verse identifiseer. So tree twee groot digters oor tyd en afstand heen met mekaar in ’n boeiende gesprek.